วันที่ 22 มี.ค. 2550 เป็นวันที่แม่ตื่นเต้นมากที่สุด เพราะ snare กำลังจะออกมาจากตัวแม่ซ่ะที (หนักมานาน) ครั้งแรกที่ได้เห็นลูกสิ่งแรกที่คิดคือ "มันออกมาแล้ว มาเป็นตัวเลย จะเลี้ยงงัยต่อว่ะเนี้ยะ??" หลังจากนั้นน้ำตาก้อไหลออกมาเอง (ไม่รู้เพราะตื้นตัน หรือกลัวว่าจะเป็นยังงัยต่อไป) หลังจากวันที่แม่กลับมาบ้าน แม่ร้องไห้ตลอด 2 อาทิตย์ทุกครั้งที่อยู่เลี้ยงลูกคนเดียว อาจเพราะยังงงกับชีวิตและกังวลว่าจะเลี้ยงลูกยังงัยให้ดีที่สุด แต่หลังจากปรับตัวได้ แม่ก้อหวงไม่ยอมให้ใครยุ่งเลยทีเดียว...
          จนกระทั่งไปทำงาน แม่อยู่ที่ทำงานไม่เคยคิดถึงลูกเลยแม่แต่น้อย เพราะกลัวว่าจะไม่มีสมาธิทำงาน เพราะถ้าคิดถึงขึ้นมาแล้วจะแย่!! ด้วยงานที่ทำจำเป็นต้องกลับบ้านดึก ใช้เวลาอยู่ที่ทำงานเยอะกว่านอนอยู่กับลูกที่บ้าน แต่ทั้งหมดก้อทำได้นะ เพราะจะได้มีตังค์เยอะๆ ไว้ให้ลูก (แต่เงินเดือนโคตรจะน้อย เฮ้อออ) คงต้องเหนื่อยเก็บกันซ่ะหน่อย...
          ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มลงตัว ลูกอยู่กับคุณย่า ซึ่งแม่ไว้ใจยอมทิ้งให้ลูกใช้เวลากับคุณย่าให้มาก ดีกว่าที่เคยปล่อยให้ลูกอยู่กับพี่เลี้ยง (พม่า,เขมร) ไม่งั้นลูกคงพูดภาษาเขมรได้ก่อนภาษาไทยแน่ (เล่นเปิดเพลงเขมรกล่อมซ่ะขนาดนั้น!!) ลูกกับคุณย่ารักกันดี แม่ค่อยสบายใจที่ลูกไม่ติดแม่ แต่ลึกๆ ก้อแอบน้อยใจอยู่บ้างที่ลูกติดคุณย่า กับป๊ะป๊า มากกว่า แต่อย่างน้อยตอนนอนลูกก้อปรับตัวเก่ง ท่าทางจะรู้ว่าต้องอยู่กับแม่ เลยนอนจับมือแม่ตลอดเวลานอน...
          อีกไม่กี่วันก้อจะครบ 2 ขวบแล้ว ถ้าหากว่าลูกโต แล้ว hi5 นี้ยังไม่ถูกห้ามให้เล่นซ่ะก่อน คงจะมีโอกาสได้มาดูรูปตัวเองตั้งแต่เกิดจากในนี้ และน่าจะได้มาอ่านข้อความที่แม่เขียนนี้ด้วยน๊ะ...
          ตอนนี้สิ่งเดียวที่แม่กลัวคือ แม่จะเลี้ยงลูกยังงัยดีให้ลูกโตเป็นคนดี ไม่เกเรเหมือนเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ที่เป็นกันอยู่ กลัวว่าถ้าใกล้เกินไปก้อจะทำให้ลูกไม่แมน กลัวว่าถ้าลูกใกล้ป๊ะป๊าไป ก้อซึมซับความเป็นศิลปิน ติสท์แตกมาด้วย กลัวไม่หมด แต่ก้อต้องลองดูกันซักตั้ง มีลูกคนเดียว เลี้ยงให้ดีไม่ได้ แม่คงไม่ต้องคิดทำอย่างอื่น...
          แม่มี Diary อยู่หนึ่งเล่ม เขียนพัฒนาการของลูกตั้งแต่เกิดจนถึงขวบ แล้วแม่ก้อไม่มีเวลาเขียนอีกเลย แต่อย่างน้อยลูกก้อจะได้รู้ว่าตั้งแต่ลืมตามาจนเดินได้ ลูกทำอะไรได้บ้างตอนไหน และอย่างน้อยจะได้รู้ว่าแม่ลำบากแค่ไหนกว่าลูกจะเกิดมาได้ กว่าจะเลี้ยงจนโตได้ และจะได้รู้ว่าเป็นแม่คน มันรักลูกมากขนาดไหน...